GECELERİM ve SEN...

2010-04-01 19:40:00

GECELERİM ve SEN

Daha kaç geceler böyle sessiz, böyle sensiz yaşayacağım? Bilmiyorsun ki ey yar beni ne çok mahvediyor uzaklığın, ne çok buluyor kalbimi kalbin...

Bir gece daha başlıyor... Önümde upuzun yaşayacağım bir gecem. Bir karanlığım daha var. Saatlere, saniyelere gireceğin; damarımdaki kanıma kadar işleyeceğin bir gecem daha başlıyor. Bir gecem, bir sevdam daha başlıyor ama yazık ki gözyaşlarıma giren olmayacaksın yine de. Beni artık acılarımla baş başa bıraktı ağlamalarım. Gözyaşlarım bile beni terketti. Sen geldiğinden, sen olduğundan beri tüm her şey beni terketti... Ben de tükettim onları zaten.

Evet... Artık geceleri uyuyamıyorum. Karanlıklar başlar başlamaz başlıyor kalbimin ağlamaları... Önceleri onları dinlememeye, onlara ses vermemeye çalışıyordum. Farketmiyormuşum gibi davranıyordum. Sırf o karanlık geceyle yüz yüze gelmemek için. Biliyordum o yalnızlığı yaşamam gerekiyordu. Bense hatalar ediyordum o zamanlar. Yalnızlığımı bölen varlıklar arıyordum.

Bir insan arıyordum yanımda, geceyi bana unutturacak. Onun iyi, güzel veya çirkin olması da önem taşımıyordu. Yeter ki olsun yanımda. Olsun ki gece üzerime üzerime gelmesin. Yanımda birini görüp vazgeçsin benden. Veya yanımda birileri olsun da unutayım istiyordum seni. Biliyordum ki geceyle yüz yüze kaldığım zaman SEVDA dışında bir şey olmayacaktım. Sonra, sonra bu dönem de kayboldu. Yalnızlığı arayan, yalnızlığa özlem duyan oldum. O karanlık gecelerin ıssızlığına gömülmekten kaçmaz oldum. Çünkü onlar da seni buluyordum. Çünkü bana gündüzlerin vermediğini veriyordu geceler: Sen! Gündüzlerde yoktun, aydınlarda yanımda yürüyen değildin. Ama geceleri öyle miydi? Geceleri yüreğimde yürüyordun ve ben adımlarında yaşayandım. Artik uyuyamıyorum. Hem de hiç mi hiç. Ne kadar çabalasam da olmuyor. Bir garip ağırlıkla kah seni bekleyerek kah gelmeyeceğinden emin olarak geçiriyordum saatleri. Seni yaşıyordum. Geceler de yüz yüze kalıyorduk seninle. Gece vefalı, fedakar bir anne gibi kucağına alıyor beni sabaha kadar götürüyordu. Zaman akıyor muydu, geçiyor muydu bilen değildim. Hiçbir zamanda bilen olmadım. Bu yaralarla, bu kanıma işleyen aşk yangınlarıyla sabaha nasıl kul olmadan varabiliyordum? Bilmiyorum, gerçekten. Yanmaktan ateş olduğum bu gecelerde beni tüketmeyen neydi? Sen mi? O mu? Beni evirip çevirip kora getiren ama söndürmeyen neydi? Bağrımdaki yangından neden yok olmuyordum? Beni sabaha vardıran geceler miydi yoksa? GECELER? Benim Gecelerim... Senin gecelerin. Seni yaşadığım gecelerim. AH, sevin, GÖNLÜMDE BİR DERİN YARASIN SEN!
Bu gecelerde çok istedim bir şeyler yapabilmeyi. Elime çokça kağıt, kalem alıp seni yazmayı istedim. Olmadı, ama. Kalbim seninle öylesine doluyordu ki her hareketim sönük kalıyordu. Ben çaresizliğe kapılıp gidiyordum. Ne yaptığımı bilmiyordum. Saatlerce, saatlerce oturup seni düşünüyordum. Kalbimde bastırmaya çalıştığım duygularıma ilk olarak geceleri yaşama hakkı veriyordum. Herkesten gizlediğim o korlarımı gecelere çıkarıyordum sanki. Gecelerden saklamıyordum hiçbir şeyi. Gecelerle paylaşıyordum. Ve geceler sarıyordu beni. Beni alıp sensizliğin okyanusunda boğmuyordu. Beni sensizliğin zirvesinde, en uc noktasında aşkın sonsuzluğuna götürüyordu. Artık bu geceleri sevmeye başlıyorum. Bana seni getiren geceleri..."Benim gecelerim onlar..." Benim sen'lerim, benim yalnızlıklarım, benim aşklarım diyebildiğim gecelerim... Evet, artık uyuyamayan, ağlamayan gözlerime ağlamıyorum. Gecelerimi de feda ediyorum sana. Gündüzler de söyleyemediklerimi gecelerde haykırıyorum. Ve UCSUZ BUCAKSIZCA SEVİYORUM, SEVİYORUM, SEVİYORUM, gene diyorum seni seviyorum sevin.



Artik uyuyamıyorum, evet. Uykular haram oldu bana senden sonra. Hem nasıl uyuyabilirim ki? GÖZLERİN VAR ARTIK GECELERİMDE, SENİN GECE GÖZLERİN... SENİN KARANLIK GÖZLERİN...

Sanıyorum ki artik sana yalnız ben değil, geceler de vurgun! Beni böylesine koyuna alışı, karanlığında bunca aydınlatması neden? Evet, sen öyle güzel ve öyle güzelliksin ki yar, geceler de seni sevdi. Öyle ki sana ihanet edip de seni yaşamıyormuşcasına uyumaya, gözlerimi yummaya çalıştığım zaman hemen giriveriyorlar içime ve seni getiriyorlar bana. Gözlerimi öyle bir acıyorlar ki bir dahasına kapatamıyorum bile...


Güneşi özlediğim oluyor arada bir. YETER DİYORUM BUNCA YILDIZLA ARKADAŞ OLDUĞUM. Seni unutup da yıldızları gördüğüm anlar olursa tabi. Beni böyle gördükleri zaman anlamıyorlar insanlar. Nasıl böyle saatlerce kalakaldığımı sorup duruyorlar. Böyle tüm dünya uyku içindeyken benim nasıl kararlığın içine bakışlarımı dayattığımın sırrını anlamıyorlar. Ve onlar bilmiyorlar ki yar, içim bir kordur... Tüm dünya, tüm tabiat susmalarda ve uykulardadır belki ama benim yüreğimde gezinmektedir tüm dünya... Ben içime tüm insanları, tüm milyarları almışım. Farkında değiller. Herkesleri ve her şeyleri sığdırmışım içime. Bir sen sevin sığmıyorsun, bir seni sığdıramıyorum kalbime, bilmiyorlar.

Ve senin uzaklığın ve senin gece kadar olan uzaklığın... Bana öyle uzak, öyle yabancısın ki yar, seni senden istemeye korkuyorum. Geceleri bu yüzden seviyorum. Seni sevmeme engel olmuyor, seni bana getiriyor... Ve seni gecenin karanlığında buluşumdandır seni gündüzleri istemeyişim. EVET YAR, BANA HER ŞEYDEN VE HERKESDEN UZAKSIN. Herkesin yaşamına giriyor her şeyi paylaşıyorsun insanlarla... Ama bana gelmiyorsun. Herkesin içini doldurmaya çalışıyorsun, ama benim senle dolu olan kalbimi görmüyorsun. Sana bu gecelerden soruyorum işte: BEN SENİ BÖYLESİNE YAŞARKEN, BEN SENLE DOLUP DOLUP BOŞALIRKEN SENİ KİMLER DOLDURDU? YAŞAMINDAKİ ve YÜREĞİNDEKİ BOŞLUKTAN HABERDAR MISIN? Sen bir küçük çocuksun, yar! Küçük bir çocuk gibi düşünmeden seviyorsun herkesi, ama seni sevenleri de üzüyorsun. Seni sevmek isteyenleri görmüyor, onlardan kaçıyorsun. Ama, ama sitem bile etmiyorum... Sana ben söyleyecek söz bile bulamıyorum. Söyleyecek bir şey arasam ve bulsam biliyorum geceler alır onu elimden. Dilimden de. SANA SÖYLEYECEKLERİMİN HESABINI YAPSAM, SABAHLAR BUNA İZİN VERMEZ. Ve BEN SENİ YAŞIYORUM. Olsa olsa sana "BU SEVGİYİ YAŞA" diyebilirim. "GEL BİRLİKTE YAŞAYALIM" demeye dilim varmaz. Geceler bunu bırakmaz yanıma.



KAYBETTİĞİM DEĞİLSİN. BEN SENİ HIÇ YİTİRMEDİM. Çünkü İÇİMDE  TAŞIDIĞIMDIN HEP. Benden bir parça oldun sen. Ben kendimi yitirmediğim sürece sen de kaybolmayacaksın. Evet, SENİ ANMAKLA, SENİ YAŞAMAKLA, SENİ SEVMEKLE GEÇİRDİĞİM BU GECELERDE, SABAHLADIĞIM BU GECELERDE, BENDEN ÇOK UZAKLARDA BULUNAN SANA UYKULARINDA BİR RAHATLIK VERİYORSA SEVDAM, NE MUTLU BANA. Umuyorum ki gecelerim senin gecelerini sarar ve korur seni tüm kötülüklerden...

Ben bu geceler de tüm karanlıkları dağıta bilirim. Bana hüzünlerini, bana acılarını ver yar. Ver ki senin acılarını da ortak edeyim gecelerime. Ver ki gecelerle kavgalı olayım. Simdi seni getirdikleri için onlara ses bile çıkaramıyorum. SEN YAŞADIĞIMSIN, YAŞATANIMSIN. SEVDAMSIN SEN. Belki ben anlatamıyorum ama geceler bu sevdalara şahittir. Çünkü artık onlar bu aşka ortak oldular. Belki benden bile çok seviyorlar seni. Ben seni hiç mi hiç gözlerimle bitirmeye çalışmadım. Ve GECELERİN İÇİNDE, GECELERLE BİRLİKTE HEP SEVDİM SENİ. HEP SEVECEĞİM sen vazgeçsen de bu sevgi ölene kadar bende yaşayacak sevin...

309
0
0
Yorum Yaz